Essay (poging tot ;) )

Schrijven: vernieuwend of imitatie?

Ik baseer veel teksten op mijn leven, toch is het een manier om te ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Ik zou schrijven vergelijken met dromen. Dromen is een proces dat ‘s nachts gebeurt. Een droom verwerkt al de indrukken en gedachten van die dag. Als je niet zou dromen, word je ronduit gek. Mijn schrijfdrang wordt meestal ook ‘s nachts opgewekt, spijtig genoeg ten koste van mijn dierbare slaap. Mijn gedachten en indrukken van die dag beginnen door mijn hoofd te razen. Ze worden zinnen, die hardnekkig in mijn hoofd blijven plakken, tot ik ze eruit trek en verban naar een vel papier. Later verwerk ik deze hersenspinsels uit, vaak zijn ze een interessante aanzet tot een stukje tekst.

Ik schrijf eerder voor mezelf. Ik ben nog lang niet moedig en zelfzeker genoeg om bladzijden vol te schrijven met mijn woorden. Soms kunnen die op niets slaan en vind ik het niet de moeite om te delen. Toch is schrijven iets dat altijd in mijn leven aanwezig is geweest en zal zijn. Het gebeurt tijdens bepaalde periodes. In vlagen kribbel ik op elk stukje papier woorden. Er zijn periodes waarin mijn pen en brein sluimeren en alles zich herhaalt en uitdooft.

Inspiratie is ook zoiets vreemds. Ik heb er een ongewone verhouding mee. Op een of andere manier associeer ik inspiratie met imitatie. Als ik me laat inspireren krijg ik de indruk dat ik iets bestaand in mijn eigen woorden omzet en er geen vernieuwend geheel ontstaat. Dit had ik onlangs nog nadat ik “De wetten” van Connie Palmen had gelezen. Mijn voorkeur gaat vaak uit naar boeken met een filosofische achtergrond, maar dit boek overdonderde me gewoon. Meteen nadat ik de laatste bladzijde omdraaide, kreeg ik een enorme drang om iets te vertellen. Ik begon onmiddellijk te schrijven. Al na een viertal regels dacht ik dat ik plagiaat pleegde. Namaak, imitatie, niet origineel, een kopie. Als de inspiratie niet uit mezelf komt, krijg ik een wrange verhouding met de woorden op het blad. Alsof ze gewoon zijn overgeschreven.

Ik denk dat de bron van inspiratie niet iets afgewerkt mag zijn, ofwel een klank, een indruk, een gevoel. Iets wat door jezelf omgezet wordt naar iets meer tastbaars. Niet al wat geschreven is omzetten naar een gelijkaardig iets. De drang om origineel te zijn is frustrerend, maar het resultaat ervan bevredigt mij het meest.