“Amnesia”
Haar leven is een legpuzzel waarvan ze net de stukken heeft gelegd. Een compositie van betekenisloze beelden geboren uit vergeten daden die haar genadeloos in het patroon van alledag opnemen.
Haar kamer is een naadloos geheel. Toch lijkt het alsof het interieur rust op een luchtbel waaronder de realiteit zich verschuilt. Het raam lijkt een schilderij van Magritte. De avond valt letterlijk door het raam. Scherven dragen het landschap en liggen er gedesillusioneerd bij. De realiteit komt plots anders op haar neer. Ze vraagt zich af of ze zich een routine herinnert, die helderheid zou kunnen scheppen. Haar gedachten dwalen naar vroeger, zij bewijzen haar bestaan. En kunnen haar terug kneden tot de persoon die ze was.
Warme zonnestralen vallen op haar neer. Het gevoel van de lichtdeken die zich rond haar wikkelt, stelt op haar gemak. Als ze haar ogen sluit, merkt ze dat ze deze collage beplakt met stroken uit het onbenoemde, langzamerhand kan thuisbrengen. Als uiteindelijk alle indrukken samen een omvangrijk panorama vormen, vertoont de vertrouwde realiteit zich weer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten