Leegte
“Je moet van niets bang zijn!” Dat vertelden mijn ouders me al van kleins af aan.
Ze hebben gelijk, ik ben van niets bang. Niets, noppes, nihil en leegte. Die leegte die nooit gevuld geraakt. Ook al heb je steeds alles, er is altijd wel iets dat je mist. Vandaag woekert dat gevoel harder dan ooit.
Ik ben bang van niets, ik heb schrik van de leegte. Die wordt langzaam groter , besluipt me en geeft me een grote duw zodat ik erin val. Ik probeer de leegte te blokkeren door mijn verstand te verdoven. Door stukken stof te kopen om die te bedekken.
Ik barricadeer de holte, die voor niemand zichtbaar is, maar waar ik uiteindelijk in zal tuimelen.
Om angsten te overwinnen, focus ik me vaak op iets anders. Heldere gedachten, leuke momenten, innige aanrakingen en tedere strelingen. Die maken van de leegte een aangenamere plek. Het maakt me niet uit hoe lang die aanrakingen duren, zo lang ze er maar zijn. Ik dwaal van strelingen naar aaitjes en kroelen. Om vervolgens terug te stuiteren in de kille, grijze leegte.
Wanhopig probeer ik mezelf op te trekken om uit deze vicieuze cirkel te komen maar de zwaartekracht houdt me tegen.
Het is een zware last om niets te dragen.
Maar het is nog zwaarder om de leegte ergens te dumpen.
Want uiteindelijk zal ik er terug over struikelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten